Όμως δεν χρειάζεται να είσαι επικοινωνιολόγος για να στείλεις ένα μήνυμα με τρόπο πειστικό και αξιοθαύμαστο και να περάσεις στον κόσμο αυτό που θέλεις.
Αυτό κατάφεραν και τα παιδιά του Καλλιτεχνικού Σχολείου Ηρακλείου, αναρτώντας ένα πανό στην περίφραξη του χώρου του σχολείου τους που έγραφε: «Scuola della liberta d’arte», που σημαίνει. «Το σχολείο της ελευθερίας της τέχνης». Ήταν ένα από τα καλύτερα πανό θέσεως και διαμαρτυρίας που έχω δει! Αναρτήθηκε από τους μαθητές κατά τη διάρκεια της τριήμερης διαμαρτυρίας που πραγματοποίησαν στο πλαίσιο της πανελλήνιας κινητοποίησης καταλήψεων σχολικών κτηρίων. Οι καταλήψεις αποσκοπούσαν στην ικανοποίηση αιτημάτων που αφορούν στη βελτίωση του επιπέδου της ζωής και της διδασκαλίας των μαθητών μέσα στη σχολική μονάδα τους, αλλά και τη συνολική αναβάθμιση του επιπέδου εκπαίδευσης στη χώρα μας.
Το Καλλιτεχνικό Σχολείο Ηρακλείου βρίσκεται στο χώρο της Πρώην Αμερικανικής Βάσης Γουρνών και μετείχε στην πανελλήνια κινητοποίηση. Στο πλαίσιο λοιπόν αυτής αναρτήθηκε και το εν λόγω πανό.
 |
| Μαθήτριες του Καλλιτεχνικού Σχολείου Ηρακλείου με το πανό των αιτημάτων τους |
Στα τέλη της δεκαετίας του ’80 και σε όλη σχεδόν τη δεκαετία του ’90, οι καταλήψεις αποτελούσαν το έσχατο μέτρο πίεσης προς στην Πολιτεία προκειμένου να ικανοποιήσει τα αιτήματα των κινητοποιηθέντων. Όταν συνέβαιναν, προκαλούσαν κοινωνική αναστάτωση, επικοινωνιακό σάλο και είχαν το όποιο αποτέλεσμα είχαν τελικά. Συν τω χρόνω, η αποτελεσματικότητα αυτή οδήγησε τις εκάστοτε κοινωνικές ή συνδικαλιστικές ομάδες να μετέρχονται της μορφής αυτής κινητοποίησης απευθείας. Αυτό όμως είχε ως αποτέλεσμα οι καταλήψεις – ιδιαίτερα των σχολείων από τους μαθητές - «να γίνουν μόδα» και ως εκ τούτου να χάσουν τη δυναμική τους, να ατονήσουν και να αποκτήσουν κακή φήμη μεταξύ του κοινωνικού συνόλου. Όταν μάλιστα υπήρχαν καταλήψεις για «περισσότερο τυρί στην τυρόπιτα που πουλά το κυλικείο» ήταν αναπόφευκτος ο ευτελισμός τους. Η απώλεια της αξιοπιστίας τους στα μάτια και στη συνείδηση του κόσμου ήταν πλέον δεδομένη και αυτό βέβαια οδήγησε στην απώλεια της αποτελεσματικότητάς τους. Σε αυτό συνέτεινε και η χαλαρή, σε πολλές περιπτώσεις, περιφρούρηση της κινητοποίησης που οδηγούσε στο να σημειώνονται έκτροπα και περιστατικά ανομίας μέσα στο χώρο του σχολείου από παρείσακτους στην κινητοποίηση, ή ακόμη και από μαθητές που έβλεπαν την κατάληψη ως άλλο ένα είδος…κραιπάλης. Έτσι, φτάσαμε σήμερα, οι καταλήψεις να «μην αποδίδουν» όσα «απέδιδαν»– σίγουρα – τη δεκαετία του ’90. Την αδυναμία αυτή προφανώς είδαν και οι οργανωτές τους και μετέτρεψαν τις καταλήψεις σε πανελλήνια κινητοποίηση σε συγκεκριμένη ημερομηνία του έτους. Η συντονισμένη και διευρυμένη κινητοποίηση αποκτά μια νέα δυναμική…
Το πανό όμως των μαθητών του Καλλιτεχνικού Σχολείου Ηρακλείου, αλλά και γενικά ο τρόπος με τον οποίο πραγματοποίησαν την κατάληψή τους διέσωσε την…υπόληψη των καταλήψεων. Δεν ξέρω αν τελικά τα αιτήματά τους ή κάποια από αυτά θα ικανοποιηθούν. Αυτό που ξέρω είναι ότι αναβάθμισαν τη θέση αυτής της μορφής κινητοποίησης στη συνείδηση του κόσμου. Και την αναβάθμισαν εξαιτίας της ποιότητας που είχε ο τρόπος τους. Μια ποιότητα που ήταν εμφανής και από τα άλλα δύο πανό τους, αλλά ακόμη περισσότερο, από την καλλιτεχνική εκδήλωση που πραγματοποίησαν χθες έξω από το Δημαρχείο Χερσονήσου. (Δείτε ένα σχετικό ρεπορτάζ εδώ)
«Το σχολείο της ελευθερίας της τέχνης» απευθύνεται σε ανθρώπους που λόγω ενός ταλέντου που διαθέτουν «ξέρουν δυο πράγματα παραπάνω». Το πανό είχε στοχευμένο κοινό, το λεγόμενο «target group», και σ’ αυτό το κοινό τα παιδιά του Καλλιτεχνικού έχουν εναποθέσει τις ελπίδες τους. Το ταλέντο εκείνων στο οποίο απευθύνονται δεν είναι ανάγκη να είναι καλλιτεχνικό. Φτάνει να είναι εξυπνάδας και ευελιξίας στη λήψη αποφάσεων και να κάνουν τις κατάλληλες ενέργειες για να το ξεδιπλώσουν. Όπως το ξεδίπλωσαν τα παιδιά με τη διαμαρτυρία τους: Με μπρίο, με υπερηφάνεια, με αυτοπεποίθηση, με δύναμη και αποφασιστικότητα!
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου